61reis54 @ gmail.com

Değerli okurlarım; son günlerde ülkemizin çeşitli yerlerinde meydana gelen ve hepimizi üzüntüye boğan terör saldırılarını kınıyorum. Bu terör saldırılarının arkasında kim varsa, kim yeterli mücadeleyi vermiyorsa ve kim terörden besleniyorsa hepsini kainatın yaratıcısı yüce ALLAH’a havale ediyorum. Bu aziz vatan uğruna can veren tüm şehitlerimize rahmet, gazilerimize acil şifalar, yüce Türk milletine başsağlığı diliyorum.

Yediden yetmişe hepimiz bu cennet vatanın hangi şartlarda kurulduğunu, hangi mücadelerle korunduğunu, nice şehit ve gazilerin, ne emeklerinin olduğunu çok iyi bilmeliyiz. Vee bu bilinçle bu kutsal topraklara sahip çıkmalıyız.

Geçen günlerde okuduğum bir yaşanmış hikayeyi sizlerle paylaşmak istiyorum. Bu hikayemizdeki kahraman Türk evladının vatan uğruna kendi istikbalinden nasıl vaz geçtiğini, eminim benim gibi sizlerin de tüyleriniz diken-diken  olarak okuyacaksınız.

Bir hanımefendi diyor ki; 1919 yılı idi. İstanbul baştan aşağı İngilizlerin işgali altındaydı. Liseyi yeni bitirmiştim.

Güzel bir kızdım. Dünür gelmeye başladılar. Biri avukatmış.

Gösterdiler uzaktan, boylu poslu yakışıklı bir delikanlıydı, beğendim.

Nişanlandık. Nişanlımı seviyordum.

Mutlu bir yuva kurmak hevesi ile lamba ışığının altında sabahlara kadar oyalar örüyor, çeyizler hazırlıyordum.

Ama çok geçmedi ki mahallede bir dedikodu yayıldı.

(Ayşe’nin nişanlısı avukat değilmiş, ipsizin biriymiş, üstelik cami önlerinden tabut taşıyarak karnını doyuruyormuş) dediler.

Alt üst oldum.

Babam götürdü, uzaktan izledik, gerçekten de tabut taşıyordu…

Yıkıldım.

Nişanı atıp, ayrıldık.

Aradan 5 yıl geçti.

Evlenmiştim, Bir de çocuğum olmuştu.

1924 yılıydı.

Artık ülkemiz özgürdü.

Bir gün Beyoğlu’nda rastladım ona. Oğlum yanımdaydı.

Beni görünce titredi, ceketini düğmeledi. Saygı göstererek durdu önümde.

-Vaktiniz varsa size bir çay ikram etmek isterim, dedi.

-Olur, dedim.

Bir büroya girdik. Burası bir avukatlık bürosuydu ve kapıda adı yazıyordu.

İçerde yardımcıları çalışıyordu.

-Siz gerçekten avukat mısınız, dedim.

-Evet, dedi.

-Peki, avukatsınız da neden cami önlerinden tabut taşıyordunuz, diye sordum.

Durdu, başı öne eğildi.

-Beni affedin, dedi.

İstanbul işgal altındaydı, her taraf İngiliz askeri kaynıyordu.

Her şeyi didik didik arıyorlardı.

Biz de Anadolu’ya ,Milli kuvvetlere ancak, cenaze süsü vererek tabutlarla silah kaçırıyorduk.

Bu ülke için hayati bir işti.

Bunu size bile söyleyemezdim...

Tarihin her devrinde bu necip milletin içinden böyle fedakarlar, böyle yiğitler çıkmıştır; bundan sonrada çıkacaktır. Bu yiğitlerden biri belki de sizsiniz.

ALLAH TÜRK’Ü KORUSUN VE YÜCELTSİN.

Kalın sağlıcakla…