Hendek Haber İnternet Sitesi

    Belki bu yazıyı yazmak için yaşım fazla genç. Daha dünün çocuklarıyız ne de olsa. Ama gün be gün, saatler hızlı bir şekilde değiştiriyor yaşımızı. Güzel bir hava, hep beraber geçmişe yolculuk etmek istiyorum siz okuyucularımla. Farklı bir yönümüz yok hepimiz aynı yere bakacağız, ve umarım yazı bittiğinde yüzümüzde hafif bir tebessümle devam edeceğiz güne…
    Bir yere oturmaya mı gittik, yaşımıza göre çocuk varsa, arkadaşlık kurmak için çok fazla bir zamana gerek duymazdık. Kıyafetini, babasının işini, annesinin tavrını, oyuncağının rengini hiç görmez, yere oturur başlardık oynamaya. Kural koyma, oyuna başlama gibi bir süreç yaşamazdık. Anında oyun, anında paylaşma, anında heyecan…
    Gece yarıları en zevkli oyun, ya yakan top ya da sakbambaç.’’Elma dersem çık armut dersem çıkma.’’ Ne kadar da masum bir ipucu oysaki Ya akşam ezanını bekleyip, ezan okunduğu an pencerede görünen annemiz: ‘’Kızım/ oğlum hadi akşam oldu, duymuyor musun ezanı, baban gelir, çabuk eve gel.’’ Oyunun en zevkli yerinde dağılırdık evlere, buruk bir tebessümle. Oyun biter mi, bir de akşam ebesi başlardı o an. Her birimiz birine vurur, koşarak eve kaçardık.
   Bizim mutluluğumuz sabah kahvaltısında izlediğimiz ormanların birinde karşılaşacağımızı umut ettiğimiz şirinlerdi, akşam okul dönüşü kıyafetleri değiştirmeden hatta çantaları bırakmadan izlediğimiz tom ve jerry maceralarıydı… Mutluluğumuz ne paradaydı, ne de ısrarlı bir internet oyununu kazanmakta. Bizim mutluluğumuz annemiz görmeden camlara üfleyip yazı yazmaktı, yağmurdan sonra çıkıp bisikletle suyun içinden geçmekti, sokak aralarında oynadığımız yerden yüksekte bir kaldırım ve istop oyunlarında bir renk bulmaktı..
   Okula başladığımız yıllarda elimizde annemizin hazırladığı çanta, boynumuzda babamızın su yerine portakal suyu doldurduğu suluk. Ne büyük bir sevinçti, su yerine başka bir şey doldurmak. O zamanlar renkli renkli oraletler vardı, tozun üzerine su doldur, karıştır. Yazın sıcağında tek çare;)
   Bahçesine düşkün olan komşularımız illaki vardı hepimizin. İnat gibi topumuzun o bahçeye kaçtığı, mahallenin en güzel eriklerinin o bahçede yetiştiği göz önünde bulundurularak hangimiz kaç kez o bahçeyi hedef almadık. Korkunun zirvede olduğu ama cesaretin de korkuyu yok ettiği o anlar, içimizdeki o cıvıltı? Yakalandığımız an elinde bastonu, pencereden var gücüyle bağıran o yaşlı teyzeler. Düşünüyorum da şimdi olsa hemen güvenlik kamerası koyarlardı…
   Ya bayramlar, ramazanda inşallah ayrıntılı olarak paylaşırız sizlerle. Bayram arefesinde yatağımızın başına koyduğumuz, gece defalarca kalkıp sanki kaybolacakmış gibi kontrol ettiğimiz kıyafetlerimiz. Afere günü türbeye gidip, helva, leblebi almak için poşetlerimizi açık tuttuğumuz anlar. Bayram gününden önce en büyük kişinin evinde toplanıp, bayram günü camiden gelsin diye beklediğimiz büyüklerimiz ve o kargaşa içinde el öpme sıraları..
   Pazar günleri bizim için işkenceye dönerdi, o gün evin temizlik günüydü, merdaneli makine kurulur, çamaşırlar yıkanır, pencereler silinir, heryer silinir süpürülürdü. Annemiz oyuncakları kaldırır, bizi sıkı sıkı tembihler, hele o gün bir yaramazlık yaptık mı, elinde süpürge başlar kovalamaya. Ama belki de en mutlu an merdaneli makinede çamaşır sıkarken, arkadan çamaşırları tutup çekmekti Pazar günü demek, akşam erkenden banyo yapıp, zorla hemen uyutulmaktı. Pazartesi yeni bir hafta, okulun ilk günü ne de olsa.
   Köyde yaşayanlar bilir, ben çok fazla yaşamadım ama biliyorum yine de. Lastik ayakkabılar. Kızların rengarenk lastikleri olurken, erkeklerin genelde siyah olurdu. Hele içine su doldurup da içinden çıkan sesi dinleye dinleye tarlalarda yürümek apayrı bir zevk sizler bilir misiniz bilmiyorum ama bizim bu aralar çok engebelidir(Kastamonu). Tarlalara traktör girmesi mümkün değil. Hasıl hasat da var tabi, öküzler ve arabaları ile iş başına. Kaldı mı hala demeyin. Var hem de benim içinde yaşadığım ortamda, belki bir gün fotoğrafları da paylaşırız sizlerle. O arabanın içine binmek, tozlu yollarda rüzgara doğru gitmek harika birşeydi. Hele tarlada olduğu yerde durmayan o hayvanların önünde elinde sopayla beklemek işkence
    Bazen duyuyorum büyüklerden, ‘’Şimdiki çocuklar çok sanşlı.’’ Ne yönden ama? Ben şimdiki çocukların çocukluk denen dönemi yaşamadan atladığını ya da çok hızlı bir geçiş olarak yaşandığını düşünüyorum. Oyun adı altında neler bildiklerini gözlemledim geçenlerde. Genelde futbol ya da bilgisayar oyunu… ya sokak aralarındaki oyunlar?
   Çocukluğumuz, hangimiz anlatsa bitirebilir yaramazlıklarımızı, çevremizi, yaşananları, o günlerin insanlarını, sokak aralarını…. Çok değil en fazla 15 yıl öncesi değil miydi ilkokul yıllarımız. Çocukluğumuz.. ya ilerleyen 15 yıl.. hangimiz düşünebiliyoruz çocukların hayatını..
   İnternetle oyun oynamak mı 30. katta ki çocuğun çocukluğu, okula her gün farklı yollardan değil de kapıdan adım atar atmaz servisle gitmek mi çocuğun çocukluğu, beslenme çantası yerine öğlen hamburger yemek için para ile yollanmak mı sabahları çocuğun çocukluğu….
   Çocukluk kelimesi kalacak mı yada ilerilerde, yoksa doğar doğmaz büyümek zorunda mı kalacak tüm bebekler…

    FİLİZ KÖYLÜ