Hendek Haber İnternet Sitesi

   Faruk Nafiz ÇAMLIBEL, Han Duvarları adlı kitabını, Kayseri Ulukışla’ya yaptığı 3 gün 4 gecelik yolculukta yazıyor. Kayseri’ye edebiyat öğretmeni olarak gidiyor. Bu yolculuğu sırasında yaşadıklarını, anılarını, gözlemlerini şiirlerde anlatıyor ve bu şiirler Han Duvarları isimdeki kitapta toplanıyor. Han Duvarları’nın ilk baskısı 1969’da oluyor. Kitaptaki ilk şiir; kitaba da ismini veren “Han Duvarları” adlı şiir. Şiir, 140 dizeden oluşuyor. Şiir, şairin yolculuğunu ve yolculuğu sırasında girdiği handaki duygularını anlatıyor. Tasvir ve gözlemler çok iyi yapılıyor. Yolculuk sırasında çevredeki ağaçlar, yol, dağlar ve karşılaşılanlar ilgili tasvirler, benzetmeler ve gözlemler dizelerde akıcı bir dille okuyucuya sunuluyor. Şiirde tüm duyu organları kullanılıyor. Şiirin üç bölümünde üç dörtlük dikkat çekiyor. Şairin kaldığı hanın duvarında gördüğü dörtlükler bunlar. Şiirde “Maraşlı Şeyhoğlu Satılmış” diye geçen aslında Faruk Nafiz ÇAMLIBEL’in kendisi. Bu dörtlükler de şairin kendisine ait. 8 Mart 1937 yılında bu dörtlükleri yazıyor. Bu dörtlükler şiire aynı zamanda dramatik bir duygu da yüklüyor. Memleket şiirlerinden biri olan Han Duvarları şiirinin son 85 dizesini köşemde sizlerle paylaşmak istedim. Allah’a emanet olun.

   HAN DUVARLARI

   -Osmanzade Hamdi Bey'e-
   ---
   ---
   Uykuya varmak için bu hazin günde, erken,
   Kapanmayan gözlerim duvarlarda gezerken
   Birdenbire kıpkızıl birkaç satırla yandı;
   Bu dört mısra değil, sanki dört damla kandı.
   Ben garip çizgilere uğraşırken başbaşa
   Raslamıştım duvarda bir şair arkadaşa;
   -
   On yıl var ayrıyım Kınadağı'ndan
   Baba ocağından yar kucağından
   Bir çiçek dermeden sevgi bağından
   Huduttan hududa atılmışım ben
   -
   Altında da bir tarih: Sekiz mart otuz yedi...
   Gözüm imza yerinde başka ad görmedi.
   Artık bahtın açıktır, uzun etme, arkadaş!
   Ne hudut kaldı bugün, ne askerlik, ne savaş;
   Araya gitti diye içlenme baharına,
   Huduttan götürdüğün şan yetişir yârına!...
   -
   Ertesi gün başladı gün doğmadan yolculuk,
   Soğuk bir mart sabahı... Buz tutuyor her soluk.
   Ufku tutuşturmadan fecrin ilk alevleri
   Arkamızda kalıyor şehrin kenar evleri.
   Bulutların ardında gün yanmadan sönüyor,
   Höyükler bir dağ gibi uzaktan görünüyor...
   Yanımızdan geçiyor ağır ağır kervanlar,
   Bir derebeyi gibi kurulmuş eski hanlar.
   Biz bu sonsuz yollarda varıyoruz, gitgide,
   İki dağ ortasında boğulan bir geçide.
   Sıkı bir poyraz beni titretirken içimden
   Geçidi atlayınca şaşırdım sevincimden:
   Ardımda kalan yerler anlaşırken baharla,
   Önümüzdeki arazi örtülü şimdi karla.
   Bu geçit sanki yazdan kışı ayırıyordu,
   Burada son fırtına son dalı kırıyordu...
   Yaylımız tüketirken yolları aynı hızla,
   Savrulmaya başladı karlar etrafımızda.
   -
   Karlar etrafı beyaz bir karanlığa gömdü;
   Kar değil, gökyüzünden yağan beyaz ölümdü...
   Gönlümde can verirken köye varmak emeli
   Arabacı haykırdı İşte Araplıbeli!
   Tanrı yardımcı olsun gayrı yolda kalana
   Biz menzile vararak atları çektik hana.
   -
   Bizden evvel buraya inen üç dört arkadaş
   Kurmuştular tutuşan ocağa karşı bağdaş.
   Çıtırdayan çalılar dört cana can katıyor,
   Kimi haydut, kimi kurt masalı anlatıyor...
   Gözlerime çökerken ağır uyku sisleri,
   Çiçekliyor duvarı ocağın akisleri.
   Bu akisle duvarda çizgiler beliriyor,
   Kalbime ateş gibi şu satırlar giriyor;
   -
   Gönlümü çekse de yârin hayali
   Aşmaya kudretim yetmez cibali
   Yolcuyum bir kuru yaprak misali
   Rüzgârın önüne katılmışım ben
   -
   Sabahleyin gökyüzü parlak, ufuk açıktı,
   Güneşli bir havada yaylımız yola çıktı...
   Bu gurbetten gurbete giden yolun üstünde
   Ben üç mevsim değişmiş görüyordum üç günde.
   Uzun bir yolculuktan sonra İncesu'daydık,
   Bir handa, yorgun argın, tatlı bir uykudaydık.
   Gün doğarken bir ölüm rüyasıyla uyandım,
   Başucumda gördüğüm şu satırlarla yandım!
   -
   Garibim namıma Kerem diyorlar
   Aslı'mı el almış haram diyorlar
   Hastayım derdime verem diyorlar
   Maraşlı Şeyhoğlu Satılmış'ım ben
   -
   Bir kitabe kokusu duyuluyor yazında,
   Korkarım, yaya kaldın bu gurbet çıkmazında.
   Ey Maraşlı Şeyhoğlu, evliyalar adağı!
   Bahtına lanet olsun aşmadınsa bu dağı!
   Az değildir, varmadan senin gibi yurduna,
   Post verenler yabanın hayduduna kurduna!..
   -
   Arabamız tutarken Erciyes'in yolunu:
   Hancı dedim, bildin mi Maraşlı Şeyhoğlu'nu?
   Gözleri uzun uzun burkuldu kaldı bende,
   Dedi:
   Hana sağ indi, ölü çıktı geçende!

   Yaşaran gözlerimde her şey artık değişti,
   Bizim garip Şeyhoğlu buradan geçmemişti...
   -
   Gönlümü Maraşlı'nın yaktı kara haberi.
   Aradan yıllar geçti işte o günden beri.
   Ne zaman yolda bir han rastlasam irkilirim,
   Çünkü sizde gizlenen dertleri ben bilirim.
   Ey köyleri hududa bağlayan yaşlı yollar,
   Dönmeyen yolculara ağlayan yaslı yollar!
   Ey garip çizgilerle dolu han duvarları,
   Ey hanların gönlümü sızlatan duvarları!..